Keeper Loes Geurts heeft geleerd om meer te genieten

Op het hoogtepunt van het Nederlandse vrouwenvoetbal beleefde Loes Geurts (32) haar diepste dal. De Hichtumse stopte na het gewonnen EK 2017 met keepen en ging op zoek naar zichzelf. Nu is ze terug onder de lat. Met het WK in aantocht heeft ze geleerd haar zegeningen te tellen.

Door: Daan Rieken 17 november 2018 in Friesch Dagblad

100%

Loes Geurts groeide op in Hichtum, maar in Bolsward begon haar voetbalcarrière. Ze startte in de F’jes van Rjucht En Sljucht (RES) waar ze met een tussenstop in de Heerenveen-jeugd tot de A-junioren bleef. Vanaf 2004 volgde het profavontuur. De Friezin speelde achtereenvolgens in Amerika, Duitsland, Nederland (AZ en Telstar) en Zweden. In 2016 verkaste Geurts van Göteborg naar Paris Saint-Germain. Een jaar later hing ze na het gewonnen EK met Oranje de handschoenen aan de wilgen. Ze was klaar met voetbal na een seizoen vol teleurstelling, maar pakte afgelopen voorjaar onverwacht de draad weer op. Nu is Geurts (121 interlands) terug bij het nationale team waarmee ze zich afgelopen week kwalificeerde voor het WK 2019 door in de finale van de play-offs Zwitserland in een dubbele ontmoeting (3-0 en 1-1) te verslaan.

Haar vijfde grote eindtoernooi lonkt. Een mooi moment om terug te blikken. Wij leggen vier data voor; Geurts moet vertellen welke belangrijke gebeurtenis uit haar lange carrière daarbij hoort. En passant vertelt ze over de pijnlijke periode die haar vorig jaar deed besluiten te stoppen met keepen. ,,De batterij was leeg. Ik was klaar met toneelspelen. Maar kom nu maar op met die data!’’

20 augustus 2005

,,Die weet ik! Finland-uit. 4-0 verloren. Mijn debuut in het Nederlands elftal. Een paar dagen voor de wedstrijd hoorde ik dat ik een kans zou krijgen, omdat vaste keeper Marleen Wissink geblesseerd was. O, wat was ik nerveus. Van de zenuwen heb ik bij een van de laatste ballen in de warming-up ook nog mijn duim omgeslagen. Ik was zo gespannen dat ik haast vergat te genieten.”

Toen Geurts haar interlanddebuut maakte was George W. Bush president van Amerika, deed Rintje Ritsma mee in de internationale schaatstop en bestond Whatsapp nog niet. Om aan te geven hoe lang het geleden is: speelsters als Sisca Folkertsma, Aniek Nouwen en Vivianne Miedema met wie Geurts afgelopen week de beslissende WK-kwalificatiewedstrijden tegen Zwitserland speelde, zaten ten tijde van haar Oranje-debuut nog op de basisschool.

,,Er is veel veranderd. In 2005 stelde het vrouwenvoetbal in Nederland nog weinig voor.” Geurts wijst om zich heen. In het KNVB-trainingscentrum van Zeist stikt het rond het Nederlands vrouwenteam van de journalisten. ,,Dat was toen wel anders. Nauwelijks media-aandacht, weinig publiek, geen eredivisie en Oranje had zich nog nooit voor een groot toernooi gekwalificeerd. Wij liepen rond in voetbalkleding van de KNVB-mannenteams. Afdankertjes. De Nike-lijn van twee jaar eerder. Vaak waren de shirts maten te groot. Had totaal geen uitstraling.”

Het contrast met 2018 is groot. Na de derde plek op het EK 2009 en de Europese titel van vorig jaar is vrouwenvoetbal hip in Nederland. Veel internationals verdienen hun geld bij grote buitenlandse clubs als Barcelona, Arsenal en Bayern München. ,,Vroeger was ik idolaat van Edwin van der Sar. Nu zijn er meisjes die mij als voorbeeld hebben. Er is een groep jongelingen van twaalf tot achttien jaar die mij trouw volgt en zelfs op sociale media om keepers-tips vraagt. Heel bijzonder om zelf een rolmodel te zijn. Ik had vroeger nooit gedacht dat we dit konden bereiken met het vrouwenvoetbal.”

Als Geurts kijkt naar de negentienjarige Friezin die in 2005 haar Oranje-debuut maakte, ziet ze ,,een jonge, onervaren, enthousiaste keeper met grote ambities”. Terugblikkend: ,,Ik droomde ervan om de vaste eerste doelvrouw van Oranje te worden, om een WK te halen, naar het buitenland te gaan en mijn geld te verdienen met voetbal. Al die dromen zijn uitgekomen.”

,,Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een super tevreden mens. Fouten maken hoort bij volwassen worden. De enige tip die ik de 2005-versie van mezelf zou geven: sta tijdens je loopbaan vaker stil bij alles wat je bereikt. Bij mij moest alles altijd sneller, beter en verder. Ik wilde de beste ter wereld worden en vergat daardoor te genieten van wat ik in de tussentijd meemaakte. Ik weet nu: je mag best eens stilstaan bij een mooie redding of een gewonnen wedstrijd.”

16 juli 2015

,,De dag van de hersenschudding! Een week na het WK.” Bij het horen van de datum is Geurts direct drie jaar terug in de tijd. Een week na het WK in Canada waarop Oranje sneuvelde in de achtste finales ging het mis. Op de training van haar Zweedse club Kopparbergs/Göteborg liep ze bij een botsing een fikse hersenschudding op. ,,In die periode ging mijn relatie na 9,5 jaar uit en had mijn vader problemen met zijn gezondheid. Privé was het zwaar en sportief zat het tegen. Achteraf gezien is die hersenschudding het begin geweest van een moeilijke periode.”

Tijdens haar hoofdblessure verloor Geurts haar plek onder de Oranje-lat aan Sari van Veenendaal. Voor het eerst sinds 2006 was ze niet meer eerste keus bij het Nederlands elftal. Ook bij Göteborg stond haar basisplaats op de tocht. Om haar speelkansen richting EK 2017 zo groot mogelijk te houden verkaste ze in 2016 naar Paris Saint-Germain, maar ook daar kreeg ze weinig minuten. ,,Er was mij vooraf meer speeltijd beloofd. En Parijs bleek niets voor mij. Veel te groot, veel te druk. Scandinavië heeft net als Fryslân meer ruimte. Dat geeft ook rust in het hoofd.”

Klaar met jaren van geven, geven, geven en er weinig voor terugkrijgen

In dat ene seizoen in de Franse hoofdstad voelde Geurts het misgaan. Ze was al jaren haast maniakaal bezig met beter worden. Eten, beweging, slaap: over alles dacht ze na. Maar voor wat eigenlijk? Op de reservebank van ‘Paris’ en Oranje kon ze haar ambitie niet kwijt. ,,Langzaam kwam ik in een soort rollercoaster van gevoelens terecht. Voor iedere wedstrijd pompte ik me op, maar als wisselspeler kon ik die opgebouwde energie niet ontladen. Dat zorgde vooral op de dag na een wedstrijd voor een flinke dip. Ik ging me steeds minder goed voelen. Mijn emotionele batterij raakte leeg. Voor het EK nam ik me al voor daarna te stoppen met keepen. Dat we uiteindelijk die titel pakten, was dubbel. Geweldig voor het team, maar persoonlijk voelde het gek. Eerlijk gezegd heb ik meer genoten van de derde plaats op het EK 2009 en de kwalificatie voor het WK 2015 dan van deze prijs.”

Na de gewonnen EK-finale tegen Denemarken, waarin Geurts negentig minuten op de bank zat, kwamen de tranen. ,,Van blijdschap dachten buitenstaanders, maar het was vooral opluchting. Opluchting omdat het klaar was. Klaar met toneelspelen. Klaar met jaren van geven, geven, geven en er weinig voor terugkrijgen.”

16 april 2018

,,De eerste competitiewedstrijd met Göteborg weer. Rosengard uit. Gelijk gespeeld. 1-1. En een basisplaats.”

Tot nu toe heeft ze alle gebeurtenissen goed.

,,Sjah, het gaat om mijn eigen carrière hè. Belangrijke momenten blijven me bij. 16 april 2018 was er zo een. De dag van mijn rentree, nadat ik maanden geen bal had aangeraakt. Toen ik afscheid nam na het EK wist ik echt niet hoe mijn toekomst eruit ging zien. Ik ben eerst gaan reizen. Naar Spanje, Singapore, Oostenrijk, Engeland en een langere reis met mijn moeder naar Bhutan.”

In die voetballoze maanden verhuisde Geurts ook weer terug naar Göteborg om samen te gaan wonen met haar nieuwe Zweedse vriend Nikolas. Naast het reizen ging ze opzoek naar zichzelf. Ze las boeken over mindset en zingeving, sprak met een mentale begeleider van de KNVB en nam zelfs een bedrijf (De SportMaatschappij) in de hand om te kijken wie zij nog meer is dan alleen de vrouw wiens leven draait om voetbal, voetbal en voetbal. ,,De uitkomst?” Geurts grijnst. ,,Ik kwam erachter dat ik iemand ben die loyaal is en vriendelijk en ervan houdt om iets voor anderen te doen. Ik ben afgestudeerd fysiotherapeut. Dat past goed bij die eigenschappen. In de toekomst wil ik daar zeker iets mee gaan doen.”

Sinds mijn rentree bij Göteborg geniet ik bewuster van het voetbal

Maar zover is het nog niet. Toen Geurts eind 2017 al vier maanden geen bal had aangeraakt, begon ze haar sport te missen. Ze nam contact op met haar oude club Göteborg en kon direct een contract tekenen voor het seizoen 2018. ,,Ineens realiseerde ik me hoe leuk ik voetbal vind en hoe fantastisch het is dat ik daarmee mijn geld kan verdienen. Vóór mijn dip had ik daar nooit bij stilgestaan. Ik wil nu nog steeds alles uit mijn carrière halen wat erin zit, maar weet dat er ook ná een slechte training gewoon een nieuwe dag komt. Dat er meer dingen zijn om blij van te worden.”

Geurts wil niet te zweverig klinken. Zeggen dat ze na het EK 2017 het licht heeft gezien, gaat haar te ver. ,,Maar ik leef sindsdien wel bewuster. Slaag er beter in om geen energie te stoppen in zaken waar ik geen invloed heb. En waardeer veel meer alles wat ik wél heb. Sinds mijn rentree bij Göteborg geniet ik bewuster van het voetbal. Ik haal weer zoveel plezier uit het spelletje. We eindigden als tweede, haalden de Champions League en ik werd genomineerd voor beste Zweedse keeper van het seizoen. Misschien was dit wel mijn beste jaar ooit. Het mes snijdt aan twee kanten.”

5 oktober 2018

,,Mijn terugkeer in de basis bij Oranje. Denemarken thuis. 2-0 gewonnen. Goed toch?” Geurts kijkt de interviewer aan met een uitdagende blik. Ze weet het. Ook bij de laatste datum heeft ze het goede antwoord gegeven. Met een lach gooit ze haar armen de lucht in. Relativeren of niet: de winnaar in haar zal wel nooit verloren gaan.

,,Als we toch naar het WK gaan dan wil ik ook spelen en winnen”, vervolgt ze. ,,Maar toch sta ik er anders in. Natuurlijk wil je op zo’n groot toernooi presteren, maar ik hoop ook veel bewuster te genieten van alle randzaken om zo’n WK heen.”

Toen ik in Breda op het veld stond en dat volkslied hoorde, kreeg ik echt kippenvel.

Na een telefoontje van bondscoach Sarina Wiegman keerde Geurts deze herfst terug bij de Oranje-selectie. Wegens eens blessure bij eerste doelvrouw Sari van Veenendaal kreeg ze direct in de WK play-offs tegen Denemarken alweer een kans onder de lat. ,,Toen ik in Breda op het veld stond en dat volkslied hoorde, kreeg ik echt kippenvel. Ik realiseerde me hoe mooi het was dat ik dit mee mocht maken en er weer bij was. Ik heb veel meer genoten dan in 2005 tijdens mijn debuut tegen Finland en het ging nog beter ook.”

Van Veenendaal is ook aanvoerster van Oranje. Ze loopt de kans weer de vaste tweede keeper te worden. Toch maakte ze haar rentree, terwijl ze ook lekker bij haar vriend op de bank in Göteborg kon zitten. ,,Hetzelfde geldt voor mijn terugkeer bij Göteborg. Ook daar hadden ze al een heel goede keeper. En Sari was de laatste jaren inderdaad de onbetwiste nummer 1 van Oranje. Maar mijn uitgangssituatie is heel anders. Ik bén anders. Ik ben weer gaan voetballen omdat ik het zo leuk vind om op dat veld te staan, met een groep bezig te zijn en met een bal te spelen. Als reservespeler kan ik met mijn ervaring een soort mentorrol vervullen voor de jongere speelster. Natuurlijk wil ik nog steeds graag zelf spelen. Maar ik beleef het tegenwoordig anders. Ik geniet nu al.”