19-01-2017

Ze voetbalde op eredivisieniveau bij Ajax. Tot een blessure voortijdig een einde maakte aan haar droom. Nu werkt Leonne Stentler aan haar vrouwenvoetbalkledinglijn. ‘Mijn droom? Dat Liona Soccer een wereldmerk wordt.’

‘Het gebeurde tijdens een training. Ik sprong omhoog; bij de landing hoorde ik iets knappen. Ik wist meteen dat het foute boel was. Achillespees  afgescheurd. Ik moest onder het mes. Een teamgenoot had me ooit verteld over iemand die na zo’n blessure ruim een jaar had gedaan over haar revalidatie. Mijn eerste gedachte was dan ook: shit, ik ben een jaar uit de running.’

‘Ik heb er alles aan gedaan om op mijn oude niveau terug te komen. Keihard gerevalideerd. Want ik wilde zó graag weer spelen. En als het even kon mee naar het WK van 2015 in Canada. Maar de operatiewond wilde maar niet dicht. Er waren uiteindelijk nog twee operaties nodig om de boel in orde te krijgen. Door dit alles raakte ik wél vijf maanden achterop. Toen ik eindelijk weer fit was, wilde ik mezelf graag weer bewijzen. Maar het kwam er niet meer van. Bij de trainingen werd ik overal neergezet, behalve op mijn eigen positie. En ik kreeg maar twee keer een invalbeurt. Ik wist genoeg: er was geen plek meer voor me.’

‘Ik was verdrietig, boos. Voelde me machteloos, buitengesloten. Die zomer was het WK voetbal voor vrouwen in Canada. En ik was daar niet bij. Ik vond dat ik er thuis wel naar moest kijken. Maar leuk vond ik dat niet. Het contact met de meiden die er wél speelden vond ik ook heel moeilijk. Ik was trots op ze, maar tegelijkertijd dacht ik: shit, hier had ik bij willen zijn. Het was het doel van mijn revalidatie geweest, de stimulans om het al die tijd vol te houden. En ja, wat nu? Door bij een andere club? Gaan werken? En dan iets in de wetenschap?’

‘Tijdens onderzoek dat ik had gedaan voor mijn studie (communicatiewetenschappen, red.) was ik er achter gekomen dat er heel wat kansen lagen in het vrouwenvoetbalwereldje. Via mijn vroegere trainer bij ADO kwam ik in contact met Jacco Knotnerus. Het klikte meteen: we wilden graag samen iets ondernemen. In eerste instantie dachten we aan de opzet van een internetportal over vrouwenvoetbal. Maar hoe langer we daarmee bezig waren, hoe meer we twijfelden over de levensvatbaarheid van dat idee. We kwamen eigenlijk verrassend snel op een alternatief: een voetbalkledingmerk voor vrouwen. Dat was er nog niet. De meiden liepen er in hun mannenoutfit bij als jongens. Het zag er niet uit en het voelde niet goed.’

‘We hebben mensen gezocht die ons konden helpen met het bouwen van het merk. Samen met oud-collega’s hebben we bepaald hoe de kleding er uit moest zien en aan welke eisen deze moest voldoen. Een designer is daar vervolgens mee aan de slag gegaan. Toen we in december onze eerste kledinglijn aankondigden, hadden we nog helemaal niets. We wilden de presentatie doen in februari. Maar uiteindelijk werd het mei. En ook toen moesten we nog improviseren: de kleding was nog niet goed, de website nog niet af en ga zo maar door.’

‘We zijn nu een dik half jaar online. En het gaat steeds beter. We moeten nog wel werken aan onze naamsbekendheid. Tegelijkertijd moeten we onze collectie uitbouwen en proberen verenigingen over de streep te trekken. Bij clubs zit ik vaak met mannelijke bestuursleden om de tafel. Dan komt mijn ervaring als profvoetballer me goed van pas. Als ik ze vertel dat de bestaande kleding helemaal niet zo lekker zit als zij denken, geloven ze me ook. Als ik alleen maar een keertje voor de aardigheid had gevoetbald, denk ik niet dat ze me zo serieus hadden genomen.’ 

‘Het zou mooi zijn als tijdens het WK van 2019 een elftal in onze kleding speelt. Ik hoop dat we dan ook internationaal zijn doorgebroken. Liona Soccer moet gewoon het merk zijn waar je aan denkt als je vrouwenvoetbalkleding zoekt. En als het meezit zijn we tegen die tijd alsnog dat internetportal dat het vrouwenvoetbal een cool imago bezorgt, die plek waar jonge meiden hun helden kunnen zien.’